Melancholia Snorka

[Horajzon]

Melancholia Snorka



A cóż-e Wam, panie Snorku?

Siedzicie sami na Monolicie

Toż chyba od emisji, od wtorku?

W Zonę tak tęsknie patrzycie.



Dyć zamiast bujać się, skakać

Przez anomalie ochoczo,

Ty tak w zadumie rozmyślasz,

Przeżywasz coś w sobie głęboko?



I po cóż tak ślipia wytrzeszczasz,

Spoglądasz w dal nienazwaną.

I po cóż tak szpony zaciskasz,

Bezsiłą w sercu szarpaną.



I czemuż zębami zgrzytasz,

Istoto przez Stwórcę przeklęta?

I czemuż spinasz się, miotasz,

Jak w niewidzialnych pętach?



Snork łbem trąbiastym zarzucił.

W narratora wzrok wbił ostry.

I rzekł:

Пусть всегда будет солнце,

Пусть всегда будет небо,

Пусть всегда будет мама,

Пусть всегда буду я.

[Horajzon]

Nie jestem ekspertem od poezji, ale to mnie urzekło. Niby takie coś o jednym z groźniejszych mutantów ziemi przeklętej, a jednak serduszko się ścisnęło. No i ogólnie uwielbiam poezję więc łap kozaczka ode mnie