Grzechu300
26 kwie 2015, 20:24
Moderator: Realkriss
Posty: 18•
Wyskrobałem naprawdę bardzo króciutki tekst. Jakoś tak mnie naszło, widząc dzisiejsze chmury burzowe. 
Jakiś taki... dziwny ten tekst.
Jakiś taki... dziwny ten tekst.
Cisza. Całkowita. Dziwna, charakterystyczna tylko dla tego, jedynego dnia. Można by powiedzieć – nietutejsza. Brak jakiegokolwiek dźwięku. Tylko deszcz.
Podwinąłem rękaw kamuflażowej kurtki, cerowanej niezliczoną ilość razy, spojrzałem na fosforyzujące wskazówki zegarka. Z głuchym trzaśnięciem stawów podniosłem się z kolan. Delikatnie odsuwając kawałek blachy spojrzałem na zewnątrz. Ciężkie, granatowe chmury, o nieregularnych, fantastycznych kształtach. I nic więcej, żadnego przebłysku anomalii, żadnego ruchu w krzakach, żadnych upiornych porykiwań, tak często przecież słyszanych w oddali.
Nie dziś. Tego dnia, Ona płacze.
Nie zdołałem dotrzeć do kryjówki, muszę siedzieć tutaj, na poddaszu zapomnianego przez Boga i ludzi zniszczonego domostwa. I boję się, boję się bardziej, niż widoku krwawoczerwonych oczu pijawki, dużo bardziej, niż widoku rozbudzonej anomalii, dużo bardziej, niż nocy spędzonej kiedyś na konarze drzewa, otoczony przez stado niepodobnych do niczego, umykających umysłowi stworzeń.
Bo Ona dzisiaj jest inna.
Większość z nas spędza ten Dzień w barach, podziemiach, bezpiecznych kryjówkach. Razem z innymi, przy ogniskach, byle blisko ludzi. Byle widzieć drugą osobę. Nikt dzisiaj nie będzie szukał artefaktów, handlował, przeszukiwał ruin, zabijał. Będą siedzieć, pić, ćpać, palić. Byle tylko nie myśleć, że to już teraz.
Deszcz bębni o dach z poczerniałego eternitu, gdzieniegdzie zarośniętego burym mchem.
Nie będzie dziś Emisji, nie będzie dziś ataków Jej dzieci, nie będzie rozszalałych anomalii.
Nie. Ona lamentuje, urządza stypę. Razem z tymi, którzy rozpadli się na atomy w trzewiach reaktora, zginęli w męczarniach radiacji, plując krwią, modląc się i płacząc. Razem z tymi, których istnienia spopieliły się w ogniu Emisji, których ciała zostały rozszarpane przez Jej twory. Oni dzisiaj idą, razem z Nią. Pod Jej skrzydłami, wędrują po martwej krainie, której kiedyś byli częścią. Odwiedzają rodzinne domy, płyną razem z wiatrem po pustych ulicach Martwego Miasta, pochylają się nad własnymi grobami.
Nie rozpalę ogniska, choć bardzo bym chciał. Nie zapalę latarki, choć palce nerwowo pocierają włącznik. Nie.
Zwinąłem się w kulkę, objąłem rękami kolana. Zamknąłem oczy. Nie wiem, czy jeszcze wierzę w Boga. I czy w ogóle On byłby w stanie mnie usłyszeć, pomóc i wybaczyć. Ale i tak się pomodlę. Byle dotrwać do rana.
Bo dzisiaj, Ona płacze.
Podwinąłem rękaw kamuflażowej kurtki, cerowanej niezliczoną ilość razy, spojrzałem na fosforyzujące wskazówki zegarka. Z głuchym trzaśnięciem stawów podniosłem się z kolan. Delikatnie odsuwając kawałek blachy spojrzałem na zewnątrz. Ciężkie, granatowe chmury, o nieregularnych, fantastycznych kształtach. I nic więcej, żadnego przebłysku anomalii, żadnego ruchu w krzakach, żadnych upiornych porykiwań, tak często przecież słyszanych w oddali.
Nie dziś. Tego dnia, Ona płacze.
Nie zdołałem dotrzeć do kryjówki, muszę siedzieć tutaj, na poddaszu zapomnianego przez Boga i ludzi zniszczonego domostwa. I boję się, boję się bardziej, niż widoku krwawoczerwonych oczu pijawki, dużo bardziej, niż widoku rozbudzonej anomalii, dużo bardziej, niż nocy spędzonej kiedyś na konarze drzewa, otoczony przez stado niepodobnych do niczego, umykających umysłowi stworzeń.
Bo Ona dzisiaj jest inna.
Większość z nas spędza ten Dzień w barach, podziemiach, bezpiecznych kryjówkach. Razem z innymi, przy ogniskach, byle blisko ludzi. Byle widzieć drugą osobę. Nikt dzisiaj nie będzie szukał artefaktów, handlował, przeszukiwał ruin, zabijał. Będą siedzieć, pić, ćpać, palić. Byle tylko nie myśleć, że to już teraz.
Deszcz bębni o dach z poczerniałego eternitu, gdzieniegdzie zarośniętego burym mchem.
Nie będzie dziś Emisji, nie będzie dziś ataków Jej dzieci, nie będzie rozszalałych anomalii.
Nie. Ona lamentuje, urządza stypę. Razem z tymi, którzy rozpadli się na atomy w trzewiach reaktora, zginęli w męczarniach radiacji, plując krwią, modląc się i płacząc. Razem z tymi, których istnienia spopieliły się w ogniu Emisji, których ciała zostały rozszarpane przez Jej twory. Oni dzisiaj idą, razem z Nią. Pod Jej skrzydłami, wędrują po martwej krainie, której kiedyś byli częścią. Odwiedzają rodzinne domy, płyną razem z wiatrem po pustych ulicach Martwego Miasta, pochylają się nad własnymi grobami.
Nie rozpalę ogniska, choć bardzo bym chciał. Nie zapalę latarki, choć palce nerwowo pocierają włącznik. Nie.
Zwinąłem się w kulkę, objąłem rękami kolana. Zamknąłem oczy. Nie wiem, czy jeszcze wierzę w Boga. I czy w ogóle On byłby w stanie mnie usłyszeć, pomóc i wybaczyć. Ale i tak się pomodlę. Byle dotrwać do rana.
Bo dzisiaj, Ona płacze.
Вознаграждён будет только один.
No, dziwny, rzeczywiście 
Cudacznie nieco brzmi wedlug mnie początek, gdzie rozwodzisz sie nad tym jaka to cicha cisza właśnie panuje, a tu nagle na koniec dowalasz "...ale w sumie to padal deszcz"
Nie zrozum mnie zle - wiem, jaki miales w tym miejscu zamiar, ale wyszlo nieco przekornie.
Poza tym drobnym zgrzytem, tekst jest ciekawy i ma całkiem sporo klimatu - niemalze slychac krople deszczu bijace po dachowkach. Krotkie, ale dobre.
Cudacznie nieco brzmi wedlug mnie początek, gdzie rozwodzisz sie nad tym jaka to cicha cisza właśnie panuje, a tu nagle na koniec dowalasz "...ale w sumie to padal deszcz"
Nie zrozum mnie zle - wiem, jaki miales w tym miejscu zamiar, ale wyszlo nieco przekornie. Poza tym drobnym zgrzytem, tekst jest ciekawy i ma całkiem sporo klimatu - niemalze slychac krople deszczu bijace po dachowkach. Krotkie, ale dobre.
A czy TY już przeczytałeś i oceniłeś moją twórczość?
"Samotność w Zonie" - nadal kontynuowana.
"Dawno temu w Zonie" - tylko dla weteranów forum.
"Za późno" - czerwona część cyklu "Kolory Zony"
"Akurat o czasie" - biała część cyklu "Kolory Zony"
"Za wcześnie" - niebieska część cyklu "Kolory Zony"
"Pęknięte Zwierciadło" - mini-cykl o Zonie w wersji noir
"Samotność w Zonie" - nadal kontynuowana.
"Dawno temu w Zonie" - tylko dla weteranów forum.
"Za późno" - czerwona część cyklu "Kolory Zony"
"Akurat o czasie" - biała część cyklu "Kolory Zony"
"Za wcześnie" - niebieska część cyklu "Kolory Zony"
"Pęknięte Zwierciadło" - mini-cykl o Zonie w wersji noir
Koncept znajduję wysoce inspirującym - świetna sprawa, żeby Zona rzucała w nas innym klimatem niż Jej Zły Gniew.
Merkantylizm, srerkantylizm.
Dobre. Dużo Zony 
Niepokoi mnie co innego - zastanawiająco rośnie w niej liczba poetów. Dumają i dumają, na balkonach, strychach, w piwnicach.
"Gdzie stalkerzy z tamtych lat?" chciałoby się zaśpiewać...
Niepokoi mnie co innego - zastanawiająco rośnie w niej liczba poetów. Dumają i dumają, na balkonach, strychach, w piwnicach.
"Gdzie stalkerzy z tamtych lat?" chciałoby się zaśpiewać...
Postawili kozaka za ten post (1):
Dzięki za opinie. Napisałem, że wg mnie tekst jest dziwny, bo też wydaje mi się, że czegoś brakuje. Ale dawno nic nie pisałem, aż trochę wstyd że tak króciutko to wyszło, no i w sumie niedopracowanego tekstu wrzucać nie powinienem. 
Ale nie no, zgadzam się. Naszło mnie z powrotem na pisanie po okresie przestoju, postaram się wydziergać coś bardziej "z buta".
A to każdy nie jest czasem naukowcem, stalkerem i poetą właśnie? W Pikniku jak byk stoi.slawek73 pisze: Niepokoi mnie co innego - zastanawiająco rośnie w niej liczba poetów. Dumają i dumają, na balkonach, strychach, w piwnicach.
Ale nie no, zgadzam się. Naszło mnie z powrotem na pisanie po okresie przestoju, postaram się wydziergać coś bardziej "z buta".
Вознаграждён будет только один.
Personifikacja, antropomorfizacja, alegoria, ziew
Widziałem już na tym forum Zonę przedstawianą pod każdą postacią: matka, żona, kochanka, bóstwo, wróg, ostateczne zuo - wspólny mianownik dla wszystkich tych wcieleń to niestety wtórność. Ludwiku i Sabo, nie idźcie tą drogą. Zamiast pokazywać, opisujecie. Jeżeli jest taka zła, to niech w końcu ktoś to pokaże.
Tyle, jeżeli chodzi o pomysł na ten tekst.
Z dobrych rzeczy: pokazujesz bohatera w działaniu, jednocześnie dodając opis. To bardzo dobry nawyk. Takie wrzucanie pojedynczych informacji o bohaterze bardzo lubię - nie jest natrętne, pokazuje postać, a dzięki temu, że dzieje się "w ruchu" - nie nuży.
Widziałem już na tym forum Zonę przedstawianą pod każdą postacią: matka, żona, kochanka, bóstwo, wróg, ostateczne zuo - wspólny mianownik dla wszystkich tych wcieleń to niestety wtórność. Ludwiku i Sabo, nie idźcie tą drogą. Zamiast pokazywać, opisujecie. Jeżeli jest taka zła, to niech w końcu ktoś to pokaże.
Tyle, jeżeli chodzi o pomysł na ten tekst.
Z dobrych rzeczy: pokazujesz bohatera w działaniu, jednocześnie dodając opis. To bardzo dobry nawyk. Takie wrzucanie pojedynczych informacji o bohaterze bardzo lubię - nie jest natrętne, pokazuje postać, a dzięki temu, że dzieje się "w ruchu" - nie nuży.
A mnie się to tak bardzo podoba.
Grzechu, no zaskoczyłeś mnie ogromnie, ciekawy, dojrzały tekst, przepięknie utrzymany w klimacie realizmu magicznego. Środki literackie, które nudzą Algira, mnie akurat zachwycają.
Jak dla mnie, jeden z najładniejszych szortów na forum.
Jako drobne uchybienie zbyt liczne niepotrzebne przecinki, poza tym wszystko jest na medal, konstrukcja tekstu, słownictwo. Bardzo chętnie przeczytałabym dłuższy tekst w tym klimacie, takie "Sklepy cynamonowe" w Zonie... Pisz!
Grzechu, no zaskoczyłeś mnie ogromnie, ciekawy, dojrzały tekst, przepięknie utrzymany w klimacie realizmu magicznego. Środki literackie, które nudzą Algira, mnie akurat zachwycają.
Jak dla mnie, jeden z najładniejszych szortów na forum.
Jako drobne uchybienie zbyt liczne niepotrzebne przecinki, poza tym wszystko jest na medal, konstrukcja tekstu, słownictwo. Bardzo chętnie przeczytałabym dłuższy tekst w tym klimacie, takie "Sklepy cynamonowe" w Zonie... Pisz!
Postawili kozaka za ten post (1):
Ja też wolę jak ktoś zachwyca się rzeczami, których nie mamy na Wielkiej Ziemi.
WYłącznik -z naukowego punktu widzeniaGrzechu300 pisze: Nie zapalę latarki, choć palce nerwowo pocierają włącznik.
No chyba ty
Włącznik, wyłącznik, guzik, wciskadełko - dla mnie przynajmniej wszystko jedno...
A co do tekstu. Szczerze, podoba mi się i to bardzo. Tekst po prostu... mocny. I jeszcze to wykroczenie poza typowy stereotyp Zony-kochanki, Zony-strzelającej-fochy i Zony-karającej.
Włącznik, wyłącznik, guzik, wciskadełko - dla mnie przynajmniej wszystko jedno...
A co do tekstu. Szczerze, podoba mi się i to bardzo. Tekst po prostu... mocny. I jeszcze to wykroczenie poza typowy stereotyp Zony-kochanki, Zony-strzelającej-fochy i Zony-karającej.
Spolszczenie do Misery: The Armed Zone (Ja & Imienny)
Ciekawe kiedy ilość moich kozaczków przekroczy moje IQ
Ciekawe kiedy ilość moich kozaczków przekroczy moje IQ
Rozumiem cię, Grzechu. Tekst jest dobry, ale rzeczywiście jakiś taki dziwny. Podoba mi się, lecz, mimo dobrego pióra, nie rzuca mnie na kolana. Czegoś w nim brakuje, nie jestem tylko w stanie wskazać tego brakującego ogniwa...
Ale sam chciałbym pisać w ten sposób po przerwie od pisania.
Ale sam chciałbym pisać w ten sposób po przerwie od pisania.
Najlepsza gra przygodowa, nie ściemniam ->
Wybaczcie chłopaki, ale nie mogłem się powstrzymać 
-Kochanie zrobisz mi loda?
-Mógłbyś być bardziej romantyczny.
-Zrobisz mi loda w deszczu?
/suchar/
-Kochanie zrobisz mi loda?
-Mógłbyś być bardziej romantyczny.
-Zrobisz mi loda w deszczu?
/suchar/
Nie sądzę, że tylko ja-chodzi mi również o to, jeśli jesteśmy już w tym temacie, że wolę coś bardziej charakterystycznego związanego z Zoną, niż pisanie o czymś co może odbywać się całkiem bez jej udziału...Mito pisze:No chyba ty
Włącznik, wyłącznik, guzik, wciskadełko - dla mnie przynajmniej wszystko jedno...
Apropos wyłącznika, może ci wszystko jedno, ale chyba nie chodzi o to, aby używać tu mowy potocznej (no chyba, że tekst miał być pisany w takiej formie).
...a guziki to w paltach so. /suchar/
Posty: 18•