Całun

[Farathriel]

Rzadko piszę poezję. Tym bardziej w ujęciu mimo wszystko uniwersum stalkera... Także kolejny eksperyment. Miłej... lektury.

"Całun"

Spoiler

Huk...!
Mrok...
Agonii całun spowija świat w niezgodzie człowieka
Leży bezwiednie, jakoby lalka brunatną farbą pokryta

Mrok...!
Strach...
Przerażenia całun za krtań ściska, obrzmiewa
Twarz niejako w grymasie łkania nabrzmiewa

Strach...!
Obojętność...?
Wtem - spokoju całun pojmuje w istocie swej człowiek
Apatia, samotność - i ten ciężar powiek

Obojętność...?!
Konsternacja...
To całun końca drogi egzystencji srogiej
Lub początek nowej - lepszej i błogiej

Na rozdrożu ducha świata - z góry - całun Boga
I z otchłani - piekło pewnego kata

[slawek73]

Ładne Język, użyte środki jak najbardziej ok
ale:

To całun końca drogi egzystencji srogiej
Lub początek nowej - lepszej i błogiej

trochę rytm zgubiłeś...



Na rozdrożu ducha świata - z góry - całun Boga
I z otchłani - piekło pewnego kata

tu również rytm zakłócony I jakoś tak mi zgrzyta "pewnego kata" - znika poezja, a pojawia się gawęda